Η δημόσια συζήτηση σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατικής λειτουργίας και προϋποθέτει ακρίβεια, τεκμηρίωση και θεσμική ευθύνη. Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι φορές που εκδηλώνεται παραπληροφόρηση στον δημόσιο λόγο — και όχι πάντα με ψευδή στοιχεία· συχνά λειτουργεί υπόγεια, μέσα από τον τρόπο που επιλέγονται, παρουσιάζονται, ερμηνεύονται ή παρερμηνεύονται τα δεδομένα.
Με αφορμή τις πρόσφατες αναφορές προς το πρόσωπο του Νεκτάριου Πίλτση, και συγκεκριμένα το πρόσφατο —σχεδόν «πασχαλινό»— άρθρο στο Attica Today ( 13/4/2026), καθίσταται αναγκαίο να αποσαφηνιστεί ότι η κριτική, για να είναι ουσιαστική, οφείλει να εδράζεται σε δεδομένα και όχι σε εντυπώσεις ή αποσπασματικά στοιχεία.
Στην περίπτωση που εξετάζουμε, ο πολίτης εκτίθεται σε ένα αφήγημα που δημιουργεί εντυπώσεις χωρίς να πληροί τα βασικά κριτήρια ορθής επιχειρηματολογίας.
Πρώτον, η αναφορά σε «χαμηλή συμμετοχή» μέσω μιας φωτογραφίας αποτελεί χαρακτηριστική «βιαστική γενίκευση», όπου ένα μεμονωμένο στιγμιότυπο μετατρέπεται αυθαίρετα σε συνολικό συμπέρασμα για την αντιπροσωπευτικότητα ή την ηγετική επάρκεια. Όταν, μάλιστα, αυτό συνδυάζεται με προσωπικές αιχμές αντί ουσιαστικής κριτικής, εισερχόμαστε στο πεδίο της «επίθεσης στο πρόσωπο», όπου το επιχείρημα εγκαταλείπεται και αντικαθίσταται από απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Έτσι, η προσοχή του πολίτη απομακρύνεται από την ουσία και κατευθύνεται σε εντυπώσεις.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η σύγχυση ρόλων και ευθυνών που καλλιεργείται. Το λεγόμενο «ηθικό ερώτημα» περί μετακύλισης κόστους αποτελεί μια «ψευδή εξομοίωση»: συγχέει τη λειτουργία της αγοράς με τη θεσμική ιδιότητα ενός εκπροσώπου, δημιουργώντας ένα τεχνητό δίλημμα που δεν υφίσταται στην πραγματικότητα.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία, όπως κατοχυρώνεται και στο Σύνταγμα της Ελλάδας, η διαφωνία με μια μελέτη ή μια πολιτική επιλογή δεν αποτελεί ένδειξη κακής πίστης, αλλά θεμελιώδες στοιχείο του πλουραλισμού. Η κριτική δεν είναι πρόβλημα· η απουσία τεκμηρίωσης είναι. Κατηγορίες όπως η «επιλεκτική λήθη» δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία, αλλά στηρίζονται σε υποκειμενικές ερμηνείες.
Τέλος, η επιλεκτική χρήση αριθμών χωρίς το αναγκαίο πλαίσιο συνιστά μια μορφή «αποκοπής συμφραζομένων», όπου τα δεδομένα παρουσιάζονται αποσπασματικά, χωρίς ανάλυση αιτίων, εναλλακτικών ή συνεπειών. Το γεγονός ότι ο Νόμος 3463/2006 επιβάλλει ισοσκέλιση δεν σημαίνει ότι υπαγορεύει μία και μοναδική πολιτική επιλογή· αντιθέτως, αφήνει περιθώριο για διαφορετικές στρατηγικές που οφείλουν να αξιολογούνται. Όταν, δε, η επιχειρηματολογία συνοδεύεται από υπαινιγμούς περί «φιλοδοξίας» ή προσωπικών σχέσεων, τότε επιχειρείται η «προκατάληψη του ακροατηρίου», δηλαδή η υπονόμευση της αξιοπιστίας πριν καν εξεταστούν τα ίδια τα επιχειρήματα.
Βρισκόμαστε σε μια απαιτητική εποχή, όπου η δημοκρατία δοκιμάζεται και οι οικονομικές πιέσεις είναι έντονες. Σε τέτοιες συνθήκες, η ανάγκη δεν είναι να οξύνουμε τον λόγο, αλλά να τον εξυγιάνουμε. Να επιμείνουμε στη δικαιοσύνη, στη νηφαλιότητα και στη συνεργασία. Η διαφωνία δεν είναι απειλή· είναι προϋπόθεση για καλύτερες αποφάσεις, όταν στηρίζεται σε σεβασμό και τεκμηρίωση.
Ας επιλέξουμε, λοιπόν, έναν δημόσιο λόγο που φωτίζει αντί να συσκοτίζει. Ας σεβαστούμε τους συμπολίτες μας και ας επενδύσουμε σε έναν ουσιαστικό, δημοκρατικό διάλογο — με ευθύνη, επιχειρήματα και καθαρότητα.
Κατερίνα Βλασσοπούλου
Δημότης Διονύσου 38 χρόνια
