Η Ανατολική Αττική είναι ένας τόπος με ιστορία, φυσικό πλούτο και ανθρώπους που αγαπούν τον τόπο τους. Κι όμως, παρά τη γεωγραφική της εγγύτητα με το κέντρο της Αθήνας, αντιμετωπίζεται επί δεκαετίες σαν μια «μακρινή επαρχία» της πρωτεύουσας. Οι πόλεις και οι κοινότητες της περιοχής, από το Μαρκόπουλο, το Λαύριο και τη Ραφήνα έως το Μενίδι, το Πικέρμι, το Κορωπί και τη Νέα Μάκρη, βιώνουν καθημερινά την αδιαφορία της Πολιτείας και των εκάστοτε κυβερνήσεων.
Η συγκοινωνιακή απομόνωση είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εγκατάλειψης. Η πρόσβαση προς το κέντρο της Αθήνας παραμένει για χιλιάδες κατοίκους μια καθημερινή ταλαιπωρία. Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι ελλιπείς, τα δρομολόγια αραιά και η διασύνδεση μεταξύ των δήμων σχεδόν ανύπαρκτη. Ο Προαστιακός δεν καλύπτει επαρκώς την περιοχή, ενώ το οδικό δίκτυο ασφυκτιά καθημερινά από την κίνηση. Είναι αδιανόητο, εν έτει 2025, να χρειάζεσαι πάνω από μία ώρα για να πας από τη Ραφήνα στην Αθήνα.
Η έλλειψη αστικού σχεδιασμού και η απουσία μακρόπνοου πλάνου έχουν επιδεινώσει και τα ζητήματα ασφάλειας. Η παραβατικότητα αυξάνεται, ιδίως σε περιοχές όπως τα Σπάτα, το Πικέρμι και το Κορωπί, όπου οι πολίτες νιώθουν πως το Κράτος είναι απλώς «περαστικό». Οι αστυνομικές δυνάμεις είναι ελάχιστες, οι περιπολίες αραιές και οι πολίτες μένουν απροστάτευτοι. Δεν είναι δυνατόν η Ανατολική Αττική να θυμάται την παρουσία της Πολιτείας μόνο όταν γίνονται εγκλήματα ή φυσικές καταστροφές.
Την ίδια ώρα, η Δημόσια Υγεία στην περιοχή βρίσκεται σε οριακή κατάσταση. Τα Κέντρα Υγείας λειτουργούν με ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές, ενώ οι κάτοικοι αναγκάζονται να μετακινούνται χιλιόμετρα για μια απλή ιατρική εξέταση ή μια συνταγογράφηση. Η απουσία νοσοκομείου που να εξυπηρετεί τον ανατολικό τομέα είναι διαχρονικό έγκλημα απέναντι στους πολίτες. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι η Ανατολική Αττική έχει μετατραπεί σε μια «γκρίζα ζώνη» της Αττικής, όπου η καθημερινότητα γίνεται αγώνας επιβίωσης.
Προστίθενται σε όλα αυτά και τα προβλήματα με τις υποδομές, την καθαριότητα, τα σχολεία και τα δίκτυα αποχέτευσης. Η κλιματική κρίση και οι πυρκαγιές των τελευταίων ετών άφησαν πίσω τους πληγές που ακόμη δεν έχουν επουλωθεί. Κι όμως, παρά τα εκατομμύρια που έχουν εξαγγελθεί, οι περισσότεροι δήμοι βλέπουν μόνο «υποσχέσεις».
Η Ανατολική Αττική δεν ζητά προνόμια. Ζητά δικαιοσύνη και ισοτιμία. Ζητά να αντιμετωπιστεί επιτέλους ως ισότιμο κομμάτι της Αττικής και όχι ως το «παραρτήμα» της. Οι πολίτες αυτής της περιοχής έχουν κουραστεί να ακούν μεγάλα λόγια και να βλέπουν μικρά έργα.
Είναι καιρός να υπάρξει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη συγκοινωνία, την ασφάλεια και τη δημόσια υγεία στην Ανατολική Αττική. Με πραγματικές επενδύσεις, με αποκέντρωση υπηρεσιών, με ουσιαστική πολιτική βούληση. Γιατί η Ανατολική Αττική δεν είναι «εκτός χάρτη». Είναι το πρόσωπο μιας Ελλάδας που αξίζει καλύτερα και δεν θα πάψει να το διεκδικεί.
*Η Μαρία Απατζίδη είναι πρώην Βουλευτής, Αναπληρώτρια Γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού ΠΑΣΟΚ – Πολίτευτρια Ανατολικής Αττικής
