Ένα τοπόσημο λιγότερο.
Εχθές κατεδαφίστηκε ο κινηματογράφος «Ατλαντίς».
Από το 1956, για περίπου εβδομήντα χρόνια, αυτός ο κινηματογράφος ήταν κομμάτι της ζωής της περιοχής.
Χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από την πόρτα του.
Παιδιά με τους γονείς τους.
Έφηβοι με τις παρέες τους.
Ζευγάρια στα πρώτα τους ραντεβού.
Οικογένειες με τα παιδιά τους.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, άνθρωποι που ίσως σήμερα, βλέποντας τις εικόνες της κατεδάφισης, θυμήθηκαν κάτι που είχαν ξεχάσει.
Ένα εισιτήριο στο χέρι.
Το σκοτάδι της αίθουσας.
Το φως της οθόνης στα πρόσωπα.
Μια παρέα που περίμενε έξω μετά την ταινία.
Ίσως ένα πρώτο ραντεβού που τότε έμοιαζε με ολόκληρη περιπέτεια.
Παγωτά, παρέες, γέλια.
Κάπως έτσι λειτουργούν οι παλιοί χώροι.
Δεν είναι μόνο το κτίριο.
Θυμόμαστε ποιοι ήμασταν όταν βρισκόμασταν μέσα σε αυτό.
Αυτό είναι, τελικά, που κάνει μια γειτονιά να γίνεται τόπος.
Ο «Ατλαντίς» ήταν ένας τέτοιος τόπος.
Έζησε διαφορετικές εποχές, είδε την πόλη να αλλάζει και κράτησε μέσα του κομμάτια από τη ζωή πολλών γενεών.
Μπορούμε όμως να μη χάσουμε τη μνήμη του.
Η μνήμη μιας πόλης βρίσκεται στα κτίριά της, αλλά βρίσκεται κυρίως στους ανθρώπους της.
Σήμερα ο «Ατλαντίς» έφυγε από τη γειτονιά.
Όμως ίσως, για κάποιους ανθρώπους, να μην κατεδαφίστηκε ποτέ.
Γιατί τα κτίρια κάποτε φεύγουν.
Οι αναμνήσεις, όμως, έχουν έναν παράξενο τρόπο να μένουν.
Και αυτές οι αναμνήσεις είναι η ζωντανή ιστορία της Δάφνης και της γύρω περιοχής.
Ενός τόπου που, κόντρα σε ό,τι πιστεύουν κάποιοι, ευτυχώς λίγοι, έχει τη δική του ταυτότητα και τον δικό της χαρακτήρα.
ΠΗΓΗ: 📍 Ένα τοπόσημο λιγότερο. Εχθές… – Παύλος Χρηστίδης | Facebook
