Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός Δήμου που δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως ακόμη μία χρηματοδότηση ή ακόμη μία διοικητική απόφαση. Είναι οι στιγμές που αποδεικνύουν στην πράξη ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να σχεδιάζει, να διεκδικεί και , κυρίως, να μετατρέπει τις δυνατότητες που της δίνονται σε πραγματικό αποτέλεσμα για τον πολίτη.
Του Γιώργου Στιβαχτή – Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Μέριμνας, Συνοχής & Εθελοντισμού Δήμου Λυκόβρυση Πεύκης
Η χρηματοδότηση ύψους 4 εκατομμυρίων ευρώ για ένα εκτεταμένο πρόγραμμα αστικών αναπλάσεων στη Λυκόβρυση και την Πεύκη είναι, κατά τη γνώμη μου, μία τέτοια στιγμή.
Και η σημασία της δεν βρίσκεται μόνο στο ύψος του ποσού. Βρίσκεται κυρίως σε αυτό που πρόκειται να αφήσει πίσω της.
– Περισσότερα από 21.500 τ.μ. παρεμβάσεων σε πεζοδρόμια
– 18.500 τ.μ. νέων πλακοστρώσεων.
– 3.100 τ.μ. φυτεύσεων.
– Παρεμβάσεις σε δρόμους συνολικού μήκους 3.150 μέτρων.
Πίσω όμως από τους αριθμούς βρίσκονται όσα πραγματικά ενδιαφέρουν τον κάτοικο, η γειτονιά του, η διαδρομή του παιδιού προς το σχολείο, το πεζοδρόμιο στο οποίο πρέπει να μπορεί να κινηθεί ένας ηλικιωμένος, ένας γονιός με καρότσι ή ένας άνθρωπος με αναπηρία. Βρίσκεται η ανάγκη για περισσότερο πράσινο, μεγαλύτερη ασφάλεια και έναν δημόσιος χώρο που να σέβεται τον άνθρωπο.
Αυτή, τελικά, είναι η ουσία μιας αστικής ανάπλασης.
Δεν είναι απλώς καινούργιες πλάκες και πεζοδρόμια. Είναι η προσπάθεια να ξαναδώσουμε χώρο στον πεζό, να δημιουργήσουμε ασφαλέστερες διαδρομές, να ενισχύσουμε την προσβασιμότητα και να κάνουμε τις γειτονιές μας περισσότερο ανθρώπινες.
Από τη διαχείριση στη διεκδίκηση
Για πολλά χρόνια δημιουργήθηκε η αντίληψη ότι ένας Δήμος είναι καταδικασμένος να λειτουργεί αποκλειστικά μέσα στα στενά όρια του προϋπολογισμού του. Ότι δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα, τα μεγάλα έργα πρέπει να περιμένουν.
Η πραγματικότητα της σύγχρονης Αυτοδιοίκησης είναι διαφορετική.
Ο Δήμος που θέλει να προχωρήσει δεν μπορεί να περιμένει παθητικά τη χρηματοδότηση. Οφείλει να διαθέτει ώριμες προτάσεις, τεχνική προετοιμασία, συνεργασίες και κυρίως την ικανότητα να βρίσκεται εκεί όπου ανοίγονται χρηματοδοτικές δυνατότητες.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το σημαντικό είναι ότι ένα έργο 4 εκατομμυρίων ευρώ θα πραγματοποιηθεί χωρίς να απαιτηθεί η διάθεση ίδιων πόρων από τον Δήμο, καθώς η χρηματοδότηση καλύπτεται από την Περιφέρεια Αττικής και το Πράσινο Ταμείο.
Αυτό έχει ιδιαίτερη αξία.
Γιατί κάθε ευρώ που εξασφαλίζεται από εξωτερική χρηματοδότηση για ένα μεγάλο έργο είναι ένα ευρώ που δεν χρειάζεται να αφαιρεθεί από άλλες ανάγκες της πόλης, από την κοινωνική πολιτική, την καθημερινότητα, τα σχολεία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και τις υπηρεσίες προς τους πολίτες.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την Τοπική Αυτοδιοίκηση της επόμενης ημέρας είναι ακριβώς αυτή, να μπορεί να φέρνει πόρους στην πόλη της.
Καμιά πόλη δεν αλλάζει μόνη της.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που θεωρώ σημαντικό.
Στη δημόσια διοίκηση πολλές φορές μιλάμε για «αρμοδιότητες». Ο πολίτης, όμως δεν ενδιαφέρεται ποιος έχει την αρμοδιότητα. Ενδιαφέρεται ποιος μπορεί να δώσει τη λύση.
Γι’ αυτό τα μεγάλα έργα απαιτούν συνεργασίες.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να επιτευχθεί όταν Δήμος, Περιφέρεια και κεντρικοί φορείς λειτουργούν προς έναν κοινό στόχο.
Οι θεσμικές συνεργασίες δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τυπικές σχέσεις μεταξύ διαφορετικών επιπέδων διοίκησης. Πρέπει να έχουν μετρήσιμο αποτέλεσμα για την κοινωνία.
Και αυτό είναι το αποτέλεσμα που έχει σημασία.
Η ανάπτυξη αρχίζει από τη γειτονιά
Συχνά χρησιμοποιούμε τη λέξη «ανάπτυξη» για μεγάλα οικονομικά μεγέθη και εθνικούς δείκτες.
Για τον πολίτη, όμως η ανάπτυξη έχει πολύ πιο καθημερινή μορφή.
Είναι να μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια.
Είναι να μπορεί ένα παιδί να φτάσει στο σχολείο του μέσα από ένα αξιοπρεπές αστικό περιβάλλον.
Είναι να μπορεί ένας άνθρωπος με κινητικές δυσκολίες να χρησιμοποιήσει πραγματικά το πεζοδρόμιο.
Είναι περισσότερο πράσινο δίπλα στο σπίτι μας.
Είναι μια πόλη καθαρή, λειτουργική, προσβάσιμη και ανθρώπινη.
Η ποιότητα ζωής δεν είναι αφηρημένη έννοια. Χτίζεται μέτρο το μέτρο, δρόμο τον δρόμο και γειτονιά τη γειτονιά.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση ξεπερνά τη σημασία ενός ακόμη τεχνικού έργου.
Είναι μέρος μια διαφορετικής αντίληψης για το πώς θέλουμε να εξελίσσεται ο δήμος μας τα επόμενα χρόνια.
Μια πόλη που δεν συμβιβάζεται με όσα κληρονόμησε, αλλά σχεδιάζει αυτό που θέλει να γίνει.
Τα 4 εκατομμύρια είναι η αρχή, όχι ο προορισμός
Φυσικά, καμία χρηματοδότηση από μόνη της δεν αποτελεί επιτυχία.
Η πραγματική επιτυχία θα κριθεί όταν το έργο ολοκληρωθεί, όταν οι παρεμβάσεις παραδοθούν και όταν ο κάτοικος δει στην καθημερινότητα του τη διαφορά. Όπως έγινε στο κτήμα Τζερμιά, στην δημιουργία της Κεντρικής Πλατείας Πεύκης, στο κλειστό αερόθολο που δημιουργήθηκε στη Λυκόβρυση και στο δασικό πάρκο στο Ηλιακό Χωριό και άλλα πολλά έργα που η δημοτική αρχή του Μάριου Ψυχάλη φαντάστηκε, σχεδίασε και υλοποίησε.
Αυτό πρέπει να είναι άλλωστε το μέτρο με το οποίο κρίνονται οι διοικήσεις, όχι από τις ανακοινώσεις τους, αλλά από το αποτύπωμα τους. Και το αποτύπωμα του δημάρχου Μάριου Ψυχάλη τα 2,5 χρόνια είναι ήδη αρκετό.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν σταματάει εκεί. Την επόμενη ημέρα θα συνεχίσουμε να αναζητούμε την επόμενη χρηματοδότηση, το επόμενο πρόγραμμα, την επόμενη δυνατότητα.
Γιατί οι ανάγκες μιας πόλης δεν τελειώνουν με ένα έργο.
Η Αυτοδιοίκηση που αξίζει στους πολίτες δεν είναι εκείνη που εξηγεί γιατί κάτι δεν μπορεί να γίνει. Είναι εκείνη που αναζητά τον τρόπο για να το κάνει.
Αυτή είναι, για μένα, η πραγματική σημασία της χθεσινής εξέλιξης για τη Λυκόβρυση και την Πεύκη.
Όχι μόνο τα 4 εκατομμύρια ευρώ.
Αλλά η απόδειξη ότι όταν υπάρχει σχέδιο, διεκδίκηση και συνεργασία, μία χρηματοδότηση μπορεί να γίνει έργο, ένα έργο μπορεί να αλλάξει μια γειτονιά και πολλές αλλαγμένες γειτονιές μπορούν τελικά να αλλάξουν μια ολόκληρη πόλη.
